Diskaun Penilaian Eropah: Peluang atau Perangkap?

Eropah telah lama diniagakan pada diskaun penilaian berbanding Amerika Syarikat, yang jelas kelihatan melalui metrik tajuk ringkas seperti P/E dan P/B. Apa yang lebih ketara ialah, walaupun pada tahun 2026 dan walaupun selepas tempoh prestasi kukuh dalam indeks Eropah, diskaun tersebut masih cukup besar untuk terus muncul semula dalam perbincangan peruntukan aset. Oleh itu, persoalannya bukan sama ada Eropah “murah” dari segi relatif, tetapi sama ada diskaun tersebut mula kelihatan berlebihan berbanding dengan prospek pendapatan rantau ini dan daya tahan kunci kira-kira, atau sama ada ia masih mencerminkan perbezaan struktur yang lebih mendalam yang tidak mungkin hilang.

Proses penyah-inflasi di zon euro telah berkembang dengan ketara sejak kemuncaknya pada tahun 2022, dengan ulasan ECB dan data rasmi menonjolkan pelonggaran tekanan harga secara meluas apabila kesan tenaga semakin pudar dan inflasi barangan kembali normal. Trajektori ini penting bagi ekuiti kerana ia membolehkan ECB bergerak lebih awal ke arah pelonggaran berbanding jangkaan ramai pelabur semasa kemuncak kitaran pengetatan. Secara prinsipnya, inflasi yang lebih rendah dan kadar faedah yang kurang ketat boleh menyokong gandaan penilaian ekuiti, namun hubungannya adalah tidak langsung: pengembangan penilaian lebih mudah dipertahankan apabila ia disertai oleh laluan pendapatan yang semakin baik, dan bukannya semata-mata kadar diskaun yang lebih rendah.

Komposisi indeks Eropah adalah faktor utama mengapa perbincangan mengenai penilaian jarang mencapai kesimpulan yang jelas. Alam semesta ekuiti Eropah secara keseluruhan lebih condong kepada saham nilai dan sektor kitaran (kewangan, perindustrian, barangan pengguna asas dan tenaga) berbanding kompleks saham bermodal besar Amerika Syarikat (yang majoritinya terdiri daripada teknologi dan perkhidmatan komunikasi). Ini penting kerana, dalam dunia di mana pelabur sanggup membayar premium untuk pertumbuhan berskala dan bermargin tinggi, campuran sektor Eropah secara mekanikal menekan gandaan di peringkat indeks dan boleh melemahkan gambaran momentum pendapatan, walaupun syarikat multinasional Eropah tertentu (kumpulan barangan mewah, peneraju penjagaan kesihatan dan industri maju) menjana hasil yang besar di luar rantau ini.

Syarikat Eropah telah menunjukkan beberapa tahap daya tahan, khususnya di kawasan di mana kuasa penetapan harga dan pendedahan kepada permintaan global telah menyokong margin sepanjang tempoh makroekonomi yang tidak menentu. Namun begitu, kekangan struktur di sebalik penilaian Eropah yang lebih rendah telah didokumentasikan dengan baik: pertumbuhan produktiviti jangka panjang yang lebih lemah, halangan berterusan dalam Pasaran Tunggal, dan sistem kewangan yang masih lebih berasaskan bank serta terpecah mengikut negara berbanding model Amerika Syarikat, yang boleh mengehadkan kelajuan aliran modal kepada syarikat yang lebih muda dan berpertumbuhan tinggi. Institusi termasuk OECD, ECB dan IMF telah secara jelas menyatakan bahawa jurang produktiviti Eropah berbanding Amerika Syarikat telah melebar dari masa ke masa dan bahawa skala, dinamisme perniagaan serta kedalaman modal risiko merupakan sebahagian daripada penjelasannya. Faktor-faktor ini mempengaruhi pulangan ke atas ekuiti, kadar pelaburan semula dan ketahanan pertumbuhan pendapatan, yang seterusnya membentuk kesediaan pelabur untuk membayar bagi setiap unit keuntungan.

Penilaian dan Prestasi Jangka Panjang: Eropah vs Amerika Syarikat (Dis 2025)

Sumber: MSCI Inc., helaian fakta MSCI USA Index dan MSCI Europe Index, pulangan kasar dan asas. Semua indeks adalah dalam dolar AS. Prestasi lalu bukan penunjuk yang boleh dipercayai bagi prestasi masa hadapan. Data setakat 31 Disember 2025.

Walaupun keadaan makro dan sokongan dasar di Eropah telah bertambah baik, jurang penilaian dan prestasi jangka-panjang masih jelas kelihatan. MSCI USA Index terus diniagakan pada premium berbanding MSCI Europe Index merentasi kedua-dua metrik penilaian dan pulangan terkumpul.

Bagi pelabur, implikasinya ialah “murah” merupakan titik permulaan dan bukannya kesimpulan. Eropah mungkin kelihatan menarik dari segi penilaian relatif berbanding Amerika Syarikat, namun kes bagi penarafan semula yang berterusan bergantung kepada sama ada pertumbuhan pendapatan boleh dipercepatkan secukupnya, dan juga kekal cukup konsisten, untuk merapatkan jurang asas yang dicerminkan oleh penilaian. Dari masa ke masa, keputusan pasaran biasanya bergantung kepada kualiti keuntungan dan kredibiliti laluan pertumbuhan, khususnya dalam sektor di mana pelabur global mempunyai banyak pilihan pengganti.

Pandangan yang seimbang, oleh itu, ialah diskaun penilaian Eropah adalah nyata dan jelas, dan rejim makro pada tahun 2026 telah menjadikan diskaun tersebut lebih sukar untuk diabaikan. Namun sama ada ia merupakan peluang atau perangkap bergantung kepada sama ada rantau ini mampu menterjemahkan keadaan yang semakin stabil kepada penyampaian pendapatan yang berterusan, dan bukannya sekadar lonjakan kelegaan sementara. Dalam jangka panjang, potensi kenaikan mungkin masih terhad tanpa bukti yang lebih jelas mengenai peningkatan produktiviti, pasaran modal yang lebih mendalam dan kelebihan skala yang lebih kukuh dalam bahagian ekonomi di mana keuntungan berganda dengan paling pantas. Yang murah boleh kekal murah, dan pelabur lazimnya lebih baik dengan menimbang penilaian bersama daya tahan, campuran sektor dan kuasa pendapatan masa hadapan, berbanding menganggap tanda harga relatif sebagai penjelasan yang mencukupi dengan sendirinya.